Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Μεγάλοι συγγραφείς γράφουν τις πιο μικρές ιστορίες του κόσμου


Μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα, μια παρέα σκαντζόχοιροι στριμώχτηκαν κοντά κοντά για να ζεσταθούν και να μην ξεπαγιάσουν. Όμως με το που άρχισαν να αγκυλώνονται, πάλι απομακρύνθηκαν. Κάθε φορά λοιπόν που είχαν ανάγκη να ζεσταθούν, συνέβαινε το δεύτερο κακό· έτσι πήγαιναν πίσω μπρος από το ένα βάσανο στο άλλο, μέχρι που βρήκαν μεταξύ των δύο κακών μια λογική απόσταση, από την οποία μπορούσαν να τα αντέξουν.
Κι αυτή την απόσταση την ονόμασαν ευγένεια και καλούς τρόπους.




Άρθουρ Σοπενχάουερ, Οι σκαντζόχοιροι, Δίλημμα του Σκατζόχοιρου
Arthur Schopenhauer, Hedgehog's dilemma



Μεγάλοι συγγραφείς γράφουν τις πιο μικρές ιστορίες του κόσμου / συλλογικό έργο (140 σύντομες ιστορίες), εκδ. Γνώση, 2013, μτφρ. Αντώνης Μπίκος

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Κώστας Λούστας ~ Έτσι

Πατάτες στην καρέκλα, 1996
 
Nα!     
λίγο έτσι με τυρί-λίγο ντομάτα
λίγο το πεύκο απέναντι
οι παντόφλες που τις ξέχασε
η γυναίκα μου
στον Ήλιο
Έτσι χαίρουμαι.

 

Περισσότερα: www.loustas.com (επίσημη ιστοσελίδα)
https://www.youtube.com/watch?v=8kX77fMSpNU (ο Κωστάκης Λούστας στην εκπομπή "Νυχτερινός επισκέπτης", 1996)

* Πηγή ποιήματος: http://xartokoptis.blogspot.gr/2014/06/1.html (Νώντας Τσίγκας, Blog "Χαρτοκόπτης")
       

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Alice Miller ~ Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας


Ωστόσο, θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι πίσω από τον ψευδή εαυτό κρύβεται συνειδητά ένας πλήρως αναπτυγμένος, αληθινός εαυτός. Αυτό που έχει σημασία εδώ είναι ότι το παιδί δεν ξέρει τι κρύβει. Ο Καρλ, 42 ετών, το εξέφρασε αυτό με τα παρακάτω λόγια:
Ζούσα σ' ένα σπίτι από γυαλί, μέσα στο οποίο η μητέρα μου μπορούσε να κοιτάξει οποιαδήποτε στιγμή ήθελε. Μέσα σ' ένα γυάλινο σπίτι, όμως, δεν μπορείς να κρύψεις τίποτα χωρίς να σε ανακαλύψουν, εκτός και αν το κρύψεις κάτω από το έδαφος. Αλλά τότε δεν μπορείς να το δεις ούτε κι εσύ.


Alice Miller (psychologist), Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας ή Το δράμα του προικισμένου παιδιού, μτφρ. Ευηνέλλα Αλεξοπούλου - Νίκος Λαζαρίδης, εκδ. Ροές, Δ' έκδοση, Ιανουάριος 2010, τίτλος πρωτοτύπου: Das Drama des begabten Kindes


Το βιβλίο στις εκδόσεις Ροές: http://www.printa-roes.gr/index.php/2013-03-20-11-59-15/299-miller-a

Περισσότερα εδώ

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος στο Κοντοπούλι της Λήμνου


Τι θέλουν στον τόπο μας οι ξένοι;              
Εμείς κανέναν δεν μισούμε. Αφήστε μας,
ν’ αγαπάμε τον κόσμο, να σας αγαπάμε.
Εμείς άλλον εχθρό δεν έχουμε
παρά μονάχα κείνον που δε σέβεται τον άνθρωπο


Αδέλφι
πόσο λαμπρός κι απέραντος
θα γίνει ο κόσμος
όταν θα τον βλέπουν μαζί
όλοι οι άνθρωποι!
 
Πουλί κανένα δεν κελάηδησε στη γης
σαν το γεράκι της σιωπής 


Την περίοδο 1948-49 ο Γιάννης Ρίτσος εξορίστηκε στο Κοντοπούλι της Λήμνου. Εκεί, καταφεύγοντας στη ζωγραφική και στην ποίηση θα γράψει το "Καπνισμένο τσουκάλι" και τα "Ημερολόγια Εξορίας I και II", δουλειά που θα καταφέρει να σώσει τυλίγοντάς την σ' ένα σακάκι που στέλνει στην αδελφή του Νίνα. Η πόρτα της φωτογραφίας βρίσκεται στην είσοδο του χωριού. Οι στίχοι γράφτηκαν απ' τον ίδιο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ελένη Πλ. που μου έστειλε τη φωτογραφία.
 

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Μα εμείς σήμερα θα καλπάσουμε προς τις κρυψώνες του ήλιου...

 



















* "Κι αύριο είναι πρωί - μα εμείς σήμερα θα καλπάσουμε προς τις κρυψώνες του ήλιου".
Ο στίχος ανήκει στον ποιητή Οδυσσέα Ελύτη απ' τη συλλογή "Προσανατολισμοί / Διόνυσος ζ'".


Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Ko Un ~ Τι; 108 Ζεν Ποιήματα


Ο κόσμος έχει γίνει καινούργιος. Θέλω να προσφέρω νερό σε κάθε άνθρωπο που ταξιδεύει αναζητώντας έναν νέο κόσμο. Θέλω να σβήσω τη δίψα των αποκαμωμένων κορμιών των ανθρώπων. Θέλω να ξεπαγώσω τα παγωμένα κορμιά τους με μια λαμπερή πυρκαγιά μέσα στα κρύα βράδια.
Πιο πολύ κι απ' αυτό, ποθώ να τους δώσω δυνατά στηρίγματα από σίδερο να κρατηθούν, να τους προστατέψω από το να παρασυρθούν από μανιασμένες καταιγίδες.
Οι άνθρωποι, φτιαγμένοι από λάσπη, δεν μπορούν να διασχίσουν τα ρεύματα, οι άνθρωποι, φτιαγμένοι από ξύλο, δεν μπορούν να σταθούν σιμά στη φωτιά. Και σίγουρα ακόμα και κάποιος φτιαγμένος από σίδερο θα φαγωθεί από τη σκουριά σε λιγότερο από έναν αιώνα.
Και ιδού ένας χαραμοφάης, που άφησε τον εαυτό του να μουσκέψει μέχρι η λάσπη να διαλυθεί, που πυρπόλησε τον εαυτό του, κι έτσι το ξύλο εξαφανίστηκε, και το σίδερο τελικά σκούριασε πέρα μακριά, στον άνεμο και στη βροχή.
Πάμε τώρα! Μια νέα ζωή έχει γεννηθεί, και δεν είναι αυτό ένας καινούργιος κόσμος;


(Χαιρετισμός του ποιητή)


Κο Ουν / Ko In, Τί; 108 ζεν ποιήματα, εκδ. Περισπωμένη, 2014, μτφρ. Αργυρώ Κασωτάκη-Γατοπούλου, Hana Yoo, πρόλογος: Άλλεν Γκίνσμπεργκ / Allen Ginsberg


Περισσότερα: http://apjjf.org/-Brother-Anthony-of-Taize-/3420/article.html (The art and life of Korean poet Ko Un)