Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Λένα Παππά ~ Στιγμιότυπο


Κάθισε εκεί πρόσεχε μη χύσεις το γάλα σου.

Μαμά γιατί το γάλα είναι άσπρο
πότε θα μου πάρεις ένα ποδήλατο
πού πάει ο ήλιος όταν δύσει
ποιος ανάβει τα άστρα
πεθαίνουν οι κούκλες;


Τι θα πει φωτόνια
υπάρχει στ’ αλήθεια η φεγγαρόλουστη
τι είναι τα χάπια της ευτυχίας
πού είναι το τόπι μου
ποιος έμαθε τα πουλιά να τραγουδούν
πότε παντρεύονται τα μερμήγκια
γιατί μετά το καλοκαίρι έρχεται ο χειμώνας
τι θα πει κρίσιμη ηλικία
ποιος γέννησε το Θεό
γιατί πεθαίνουμε
μιλάνε τα ψάρια;
Γιατί η Κοκκινοσκουφίτσα πήγε στο δάσος
αφού ήξερε πως ήταν εκεί ο λύκος
τι θα πει βόμβα μεγατόνων
γερνάνε οι άγγελοι;
Γιατί να μην έχουμε και μεις φτερά
πώς γίνεται η πλύση εγκεφάλου
τι χρειάζονται οι μύγες
θα με ξεχάσεις όταν πεθάνεις;

Πότε θα πάμε ταξίδι στο φεγγάρι
σ’ αρέσουν τα ροδάκινα
πού βρίσκεται το αθάνατο νερό

Γιατί έκανες «αχ»
κάθε πότε γίνονται οι πόλεμοι
τις φοβάσαι τις κατσαρίδες
οι κουτοί πάνε στον Παράδεισο
πού είναι ο Παράδεισος
- γιατί δεν μου απαντάς;

Μαμά όταν μιλάει κανείς πολύ
τελειώνει κάποτε
η φωνή του


Παππά Λένα, Σκοτεινός θάλαμος, Οι εκδόσεις των φίλων, 1979

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Ο κόσμος βασίζεται στο χάος...


Κάθε πρωί θα με δεις να δίνω στον εαυτό μου δέκα δευτερόλεπτα για να καταλάβω πού βρίσκομαι και γιατί. Ακολουθούν πέντε δευτερόλεπτα για να αποδεχτώ την ολοκληρωτική μου ανικανότητα για οποιαδήποτε εργασία.
Η συνειδητοποίηση της τραγικής οικονομικής μου κατάστασης είναι ακαριαία, γεγονός που με βοηθάει να κερδίσω χρόνο και να τον αφιερώσω στα ψάρια μου. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να τους πω τα πάντα για τη ζωή μου... Όμως ακόμα και αν δεν ήταν κουφά, η μνήμη τους δεν διαρκεί πάνω από τρία δευτερόλεπτα, όσο μια βόλτα μες στη γυάλα. Ίσως γι' αυτό στα μάτια τους μπορώ να δω ολόκληρη τη ζωή μου, ένας επαναλαμβανόμενος στροβιλισμός, ένα χαρούμενο τίποτα. Αυτές είναι οι πρώτες στιγμές της μέρας που έρχεται να με σώσει η έμπνευση.
Ο κόσμος βασίζεται στο χάος και εγώ θα το διασχίσω χωρίς να ψάχνω για λογική σειρά.
Αυτή είναι η ζωή μου, συνεννοηθήκαμε;


Ρένος ΧαραλαμπίδηςΦτηνά τσιγάρα
Το απόσπασμα: www.youtube.com/watch?v=x9u24nyYkEM

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Anton Chekhov ~ Ο Γλάρος



ΝΙΝΑ
Δύσκολο να παίξει κάποιος στο έργο σου. Δεν έχει ζωντανά πρόσωπα.


ΤΡΕΠΛΙΕΦ
Ζωντανά πρόσωπα! Τη ζωή δεν πρέπει να τη δείχνουμε όπως είναι ή όπως θα έπρεπε να είναι, αλλά όπως μας φανερώνεται στα όνειρα.




Αντόν ΤσέχωφΟ Γλάρος, εκδ. Ύψιλον / Θέατρο, 2003, μτφρ. Ερρίκος Μπελιές

 
* Η πρεμιέρα του "Γλάρου" πραγματοποιήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1896 στο θέατρο "Alexandrinski", στην Αγία Πετρούπολη.

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Κωστάκης Λούστας ~ Εκατό και πλέον δακτυλίδια για πρίγκηπες

Το παράθυρο
Χειμώνας στη Φλώρινα, 1979

Κλειστό του χειμώνα παράθυρο, άσε με να ειδώ ένα τετραγωνάκι στο απέναντι βουνό, το πασπαλισμένο με πρώιμο χιόνι σαν τον παλαιό κουραμπιέ της γιαγιάς μου! Βάλε στον πίνακα και δυο πουλιά, να περνούν χαμηλά πάνω απ’ τις κοντινότερες προσδοκίες,
σ’ ένα διαρκή χαιρετισμό που πηγαινοφέρνει τις μνήμες, να μην τελειώσουν οι ελπίδες για της ζωής το υπόλοιπον που μακραίνει διαρκώς, έως εκεί που δεν στριμώχνονται οι στιγμές σαν σε κύκλο που δεν κλείνει ποτέ!



Κωστάκης Λούστας, Εκατό και πλέον δακτυλίδια για πρίγκηπες, εκδ. IANOS / Πρόσωπα, 2005

Περισσότερα: https://www.ianos.gr/ekato-kai-pleon-daktilidia-gia-prigkipes-0154820.html
http://www.loustas.com/

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Giacomo Leopardi ~ Εγκώμιο των πουλιών


Τα πουλιά είναι περισσότερο κατάλληλα για την ευτυχία παρά τα άλλα ζώα. Καθώς διαθέτουν οξύτατη ακοή και όραση, τόσο ισχυρή και τέλεια που δύσκολα ο νους μας θα μπορούσε να συλλάβει, χάρη στις οποίες μάλιστα απολαμβάνουν όλη τη μέρα μια ατέλειωτη και γεμάτη ποικιλία θέα, και από ψηλά ανακαλύπτουν, σε μια στιγμή, μεγάλο μέρος της γης και διακρίνουν ξεκάθαρα με το μάτι τόσους τόπους όσους ο άνθρωπος, και με το νου ακόμη, μόλις που θα μπορούσε να συλλάβει σε μια
μια στιγμή· έτσι κατανοεί κανείς πως πρέπει να διαθέτουν τεράστια δύναμη και ζωηρότητα και μια ιδιαιτέρως ασκημένη ικανότητα φαντασίας. Και δεν αναφέρομαι σε εκείνη τη βαθιά, δημιουργική και θυελλώδη ικανότητα φαντασίας που διέθεταν ο Δάντης και ο Τάσσο, η οποία είναι ένα απολύτως ολέθριο χάρισμα και αρχή βάρους και αέναης έγνοιας και αγωνίας· αλλά σε εκείνη την πλούσια, ποικίλη, ελαφριά, ασταθή και παιδική φαντασία, η οποία συνιστά αέναη πηγή τερπνών και ευχάριστων στοχασμών, γλυκών πλανών, ποικίλων και παρηγορητικών απολαύσεων.


Το έργο αυτό αποτελεί οργανικό μέρος του πεζού "Μικρά ηθικά έργα". Εντάχθηκε στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων του 1850.

Τζάκομο Λεοπάρντι / Giacomo Leopardi, Εγκώμιο των πουλιών, εκδ. Άγρα, 2017, μτφρ. Χρήστος Μπιντούδης, εισαγωγή: Novella Bellucci

http://agrapublications.blogspot.gr/2017/09/leopardi-egwmio-pouliwn.html
http://www.leopardi.it/operette_morali17.php








Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Alessandro Baricco ~ Χιλιαεννιακόσια / Ένας μονόλογος


Novecento
Θα μπορούσες να τον πεις τρελό. Δεν ήταν όμως έτσι απλά τα πράγματα. Όταν κάποιος σου περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια τη μυρωδιά της Μπέρτχαμ Στρητ τα καλοκαίρια, μετά τη βροχή, δεν μπορείς να σκεφτείς ότι είναι τρελός για έναν και μοναδικό ανόητο λόγο, ότι εκείνος στην Μπέρτχαμ Στρητ δεν είχε πάει ποτέ. Σε κάποιο βλέμμα, στα λόγια κάποιου άλλου, αυτόν τον αέρα εκείνος τον είχε μυρίσει στ’ αλήθεια. Με τον τρόπο του: αλλά στ’ αλήθεια. Μπορεί τον κόσμο να μην τον είχε δει ποτέ του. Όμως, εικοσιεπτά χρόνια ο κόσμος πηγαινοερχόταν πάνω σ’ εκείνο το καράβι, τον κατασκόπευε. Και του έκλεβε την ψυχή. Σ’ αυτό ήταν μεγαλοφυΐα, δεν χωράει συζήτηση. Ήξερε ν’ ακούει. Και ήξερε να διαβάζει. Όχι τα βιβλία, αυτά καλά και άγια είναι, αλλά ήξερε να διαβάζει τους ανθρώπους. Τα σημάδια που οι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους: τόπους, φήμες, μυρωδιές, την πατρίδα τους, την ιστορία τους… Ολόκληρη, γραμμένη πάνω τους, κατάσαρκα. Αυτός διάβαζε, και μάλιστα με άπειρη φροντίδα, κατέγραφε, οργάνωνε, ταχτοποιούσε… Κάθε μέρα πρόσθετε κι ένα μικρό κομματάκι σ’ εκείνο τον απέραντο χάρτη του κόσμου απ’ άκρη σ’ άκρη, θεόρατες πόλεις και γωνιές με μπαρ, μεγάλα ποτάμια, λασποτόπια, αεροπλάνα, λιοντάρια, ένας χάρτης καταπληκτικός. Κι εκεί πάνω ταξίδευε μετά σαν θεός, καθώς τα χέρια του γλιστρούσαν στα πλήκτρα, χαιδεύοντας τις καμπύλες κάποιου ράγκταϊμ.
 
Αλεσσάντρο Μπαρίκκο / Alessandro Baricco, Χιλιαεννιακόσια, εκδ. Άγρα, 2002, μτφρ. Σταύρος Παπασπύρου
 
Περισσότερα: The Legend of 1900