Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Ο κόσμος βασίζεται στο χάος...


Κάθε πρωί θα με δεις να δίνω στον εαυτό μου δέκα δευτερόλεπτα για να καταλάβω πού βρίσκομαι και γιατί. Ακολουθούν πέντε δευτερόλεπτα για να αποδεχτώ την ολοκληρωτική μου ανικανότητα για οποιαδήποτε εργασία.
Η συνειδητοποίηση της τραγικής οικονομικής μου κατάστασης είναι ακαριαία, γεγονός που με βοηθάει να κερδίσω χρόνο και να τον αφιερώσω στα ψάρια μου. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να τους πω τα πάντα για τη ζωή μου... Όμως ακόμα και αν δεν ήταν κουφά, η μνήμη τους δεν διαρκεί πάνω από τρία δευτερόλεπτα, όσο μια βόλτα μες στη γυάλα. Ίσως γι' αυτό στα μάτια τους μπορώ να δω ολόκληρη τη ζωή μου, ένας επαναλαμβανόμενος στροβιλισμός, ένα χαρούμενο τίποτα. Αυτές είναι οι πρώτες στιγμές της μέρας που έρχεται να με σώσει η έμπνευση.
Ο κόσμος βασίζεται στο χάος και εγώ θα το διασχίσω χωρίς να ψάχνω για λογική σειρά.
Αυτή είναι η ζωή μου, συνεννοηθήκαμε;


Ρένος ΧαραλαμπίδηςΦτηνά τσιγάρα
Το απόσπασμα: www.youtube.com/watch?v=x9u24nyYkEM

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Anton Chekhov ~ Ο Γλάρος



ΝΙΝΑ
Δύσκολο να παίξει κάποιος στο έργο σου. Δεν έχει ζωντανά πρόσωπα.


ΤΡΕΠΛΙΕΦ
Ζωντανά πρόσωπα! Τη ζωή δεν πρέπει να τη δείχνουμε όπως είναι ή όπως θα έπρεπε να είναι, αλλά όπως μας φανερώνεται στα όνειρα.




Αντόν ΤσέχωφΟ Γλάρος, εκδ. Ύψιλον / Θέατρο, 2003, μτφρ. Ερρίκος Μπελιές

 
* Η πρεμιέρα του "Γλάρου" πραγματοποιήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1896 στο θέατρο "Alexandrinski", στην Αγία Πετρούπολη.

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Κωστάκης Λούστας ~ Εκατό και πλέον δακτυλίδια για πρίγκηπες

Το παράθυρο
Χειμώνας στη Φλώρινα, 1979

Κλειστό του χειμώνα παράθυρο, άσε με να ειδώ ένα τετραγωνάκι στο απέναντι βουνό, το πασπαλισμένο με πρώιμο χιόνι σαν τον παλαιό κουραμπιέ της γιαγιάς μου! Βάλε στον πίνακα και δυο πουλιά, να περνούν χαμηλά πάνω απ’ τις κοντινότερες προσδοκίες,
σ’ ένα διαρκή χαιρετισμό που πηγαινοφέρνει τις μνήμες, να μην τελειώσουν οι ελπίδες για της ζωής το υπόλοιπον που μακραίνει διαρκώς, έως εκεί που δεν στριμώχνονται οι στιγμές σαν σε κύκλο που δεν κλείνει ποτέ!



Κωστάκης Λούστας, Εκατό και πλέον δακτυλίδια για πρίγκηπες, εκδ. IANOS / Πρόσωπα, 2005

Περισσότερα: https://www.ianos.gr/ekato-kai-pleon-daktilidia-gia-prigkipes-0154820.html
http://www.loustas.com/

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Giacomo Leopardi ~ Εγκώμιο των πουλιών


Τα πουλιά είναι περισσότερο κατάλληλα για την ευτυχία παρά τα άλλα ζώα. Καθώς διαθέτουν οξύτατη ακοή και όραση, τόσο ισχυρή και τέλεια που δύσκολα ο νους μας θα μπορούσε να συλλάβει, χάρη στις οποίες μάλιστα απολαμβάνουν όλη τη μέρα μια ατέλειωτη και γεμάτη ποικιλία θέα, και από ψηλά ανακαλύπτουν, σε μια στιγμή, μεγάλο μέρος της γης και διακρίνουν ξεκάθαρα με το μάτι τόσους τόπους όσους ο άνθρωπος, και με το νου ακόμη, μόλις που θα μπορούσε να συλλάβει σε μια
μια στιγμή· έτσι κατανοεί κανείς πως πρέπει να διαθέτουν τεράστια δύναμη και ζωηρότητα και μια ιδιαιτέρως ασκημένη ικανότητα φαντασίας. Και δεν αναφέρομαι σε εκείνη τη βαθιά, δημιουργική και θυελλώδη ικανότητα φαντασίας που διέθεταν ο Δάντης και ο Τάσσο, η οποία είναι ένα απολύτως ολέθριο χάρισμα και αρχή βάρους και αέναης έγνοιας και αγωνίας· αλλά σε εκείνη την πλούσια, ποικίλη, ελαφριά, ασταθή και παιδική φαντασία, η οποία συνιστά αέναη πηγή τερπνών και ευχάριστων στοχασμών, γλυκών πλανών, ποικίλων και παρηγορητικών απολαύσεων.


Το έργο αυτό αποτελεί οργανικό μέρος του πεζού "Μικρά ηθικά έργα". Εντάχθηκε στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων του 1850.

Τζάκομο Λεοπάρντι / Giacomo Leopardi, Εγκώμιο των πουλιών, εκδ. Άγρα, 2017, μτφρ. Χρήστος Μπιντούδης, εισαγωγή: Novella Bellucci

http://agrapublications.blogspot.gr/2017/09/leopardi-egwmio-pouliwn.html
http://www.leopardi.it/operette_morali17.php








Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Alessandro Baricco ~ Χιλιαεννιακόσια / Ένας μονόλογος


Novecento
Θα μπορούσες να τον πεις τρελό. Δεν ήταν όμως έτσι απλά τα πράγματα. Όταν κάποιος σου περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια τη μυρωδιά της Μπέρτχαμ Στρητ τα καλοκαίρια, μετά τη βροχή, δεν μπορείς να σκεφτείς ότι είναι τρελός για έναν και μοναδικό ανόητο λόγο, ότι εκείνος στην Μπέρτχαμ Στρητ δεν είχε πάει ποτέ. Σε κάποιο βλέμμα, στα λόγια κάποιου άλλου, αυτόν τον αέρα εκείνος τον είχε μυρίσει στ’ αλήθεια. Με τον τρόπο του: αλλά στ’ αλήθεια. Μπορεί τον κόσμο να μην τον είχε δει ποτέ του. Όμως, εικοσιεπτά χρόνια ο κόσμος πηγαινοερχόταν πάνω σ’ εκείνο το καράβι, τον κατασκόπευε. Και του έκλεβε την ψυχή. Σ’ αυτό ήταν μεγαλοφυΐα, δεν χωράει συζήτηση. Ήξερε ν’ ακούει. Και ήξερε να διαβάζει. Όχι τα βιβλία, αυτά καλά και άγια είναι, αλλά ήξερε να διαβάζει τους ανθρώπους. Τα σημάδια που οι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους: τόπους, φήμες, μυρωδιές, την πατρίδα τους, την ιστορία τους… Ολόκληρη, γραμμένη πάνω τους, κατάσαρκα. Αυτός διάβαζε, και μάλιστα με άπειρη φροντίδα, κατέγραφε, οργάνωνε, ταχτοποιούσε… Κάθε μέρα πρόσθετε κι ένα μικρό κομματάκι σ’ εκείνο τον απέραντο χάρτη του κόσμου απ’ άκρη σ’ άκρη, θεόρατες πόλεις και γωνιές με μπαρ, μεγάλα ποτάμια, λασποτόπια, αεροπλάνα, λιοντάρια, ένας χάρτης καταπληκτικός. Κι εκεί πάνω ταξίδευε μετά σαν θεός, καθώς τα χέρια του γλιστρούσαν στα πλήκτρα, χαιδεύοντας τις καμπύλες κάποιου ράγκταϊμ.
 
Αλεσσάντρο Μπαρίκκο / Alessandro Baricco, Χιλιαεννιακόσια, εκδ. Άγρα, 2002, μτφρ. Σταύρος Παπασπύρου
 
Περισσότερα: The Legend of 1900

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

Primo Levi ~ Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος


Στη ζωή όλοι ανακαλύπτουν – αργά ή γρήγορα – ότι η απόλυτη ευτυχία είναι ανέφικτη, αλλά λίγοι θα εμβαθύνουν στον αντίθετο συλλογισμό: ότι ανέφικτη είναι και η απόλυτη δυστυχία. Οι περιστάσεις της ζωής που αποκλείουν την πραγματοποίηση και των δυο αυτών οριακών καταστάσεων, απορρέουν από την ανθρώπινη φύση, φύση εχθρική προς την έννοια του απείρου. Τις αποκλείει η σταθερή άγνοια του μέλλοντος που άλλοτε ονομάζεται ελπίδα και άλλοτε αβεβαιότητα για το αύριο. Τις αποκλείει η βεβαιότητα του θανάτου που βάζει τέλος σε κάθε χαρά αλλά και σε κάθε θλίψη. Τις αποκλείουν οι αναπόφευκτες υλικές φροντίδες που όπως δηλητηριάζουν τη διαρκή ευτυχία, με τον ίδιο τρόπο μας αποσπούν αδιάκοπα από τη σκέψη της δυστυχίας που μας απειλεί, καθιστώντας την αποσπασματική και γι’ αυτό υποφερτή. Οι στερήσεις, το κρύο, η δίψα, τα χτυπήματα ήταν ακριβώς αυτά που δεν μας άφησαν να βουλιάξουμε στο κενό της απέραντης απελπισίας, στη διάρκεια του ταξιδιού και μετά. Όχι ακριβώς η επιθυμία μας να ζήσουμε ούτε η συνειδητή εγκαρτέρηση: γιατί οι άνθρωποι που είναι ικανοί γι’ αυτό είναι λίγοι και εξαιρετικοί, κι εμείς δεν ήμασταν παρά κοινοί άνθρωποι.

Περισσότερα: http://agrapublications.blogspot.gr/2017/09/primo-levi-ean-ayto-einai-o-anthropos.html


Πρίμο Λέβι / Primo Levi, Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, εκδ. Άγρα, 2009, μτφρ.: Χαρά Σαρλικιώτη